‘Mama, ik ga nu de broccoli proberen en dat vind ik helemaal niet lekker!!!’

‘Mama, ik ga nu de broccoli proberen en dat vind ik helemaal niet lekker!!!’
17 december 2016 sharon

Vorige week schreef ik over hoe wij aan tafel een sfeer creëren van eten proberen en blijven proberen. We moedigen het aan, we vertellen dat het belangrijk is om nieuwe dingen te proberen, ook al is het soms een beetje spannend. En geheel vrijblijvend, want we dwingen niet, vragen het één keer en geen honderd keer, het is onderdeel van het gesprek en niet ongemakkelijk, stom of raar.

Wat kan ik wel?

Mijn lieve dochter (5) heeft me ontzettend veel geleerd over kritische eters en hoe je daar gezond mee om kunt gaan, op een positieve, stimulerende manier die niet hun relatie met eten beschadigd. Hoe vaak ik niet mijn handen in het haar heb gehad, jaar in jaar uit onaangeroerde bordjes de keuken weer ingebracht, etc. Wanhoop, frustratie, in het begin. Ook veel fouten gemaakt, ja. Maar dankzij haar werd het een ontdekkingstocht. Ik kan haar niet dwingen, niet controleren, ik heb geen macht over wat zij in haar mond stopt en dat zou ik ook niet moeten willen. Wat kan ik wel? Het antwoord op die vraag is een hele uitgebreide, je kunt heeeeel veeeeel doen voor kinderen die kritisch zijn tegenover eten.


Moeilijke eter? Klik hier en leer in 21 dagen hoe je relaxt aan tafel kunt zitten, zonder stress en frustratie :)


Machteloos?

Je bent geen machteloze ouder die probeert je kind keer op keer iets te laten eten. Please? Ouders met puppy ogen werken niet. Als je het zo ziet, ben je inderdaad machteloos. Je kunt namelijk een kind niet dwingen. Je kunt manipuleren of forceren, maar je kunt ze niet dwingen te wíllen eten. Ik heb niks met manipuleren en forceren, al heb ik ook dat in het verleden geprobeerd, daardoor weet ik dat het niet iets is wat ik wil in mijn gezin.

Het werkt niet

Het is wel degelijk mogelijk om zo’n positieve sfeer te creëren. Waarin kinderen leren zichzelf te vertrouwen, leren te oefenen en te proeven, jaar in jaar uit. Als je een echte kritische eter hebt, is er geen quick fix. Dat beloof ik je. Steeds als je iets probeert, wat volgens jou niet werkt, heeft waarschijnlijk te maken met je verwachtingen van je kind en je verwachting over de tijd die het moet kosten om te ‘werken’.

Eten als ding

Ik weet hoe het is om dagelijks die frustratie te voelen. Van volle borden terug de keuken in. Opmerkingen als: ik vind het vies. Getver. Wat smerig. Of zoals mijn zoon (2) zegt: DISGUSTING!! DISGUUUUUSTING!!!! YUK!!! Als je doel is dat je kind eet aan tafel, kun je zeer wanhopig en gefrustreerd worden. Als je speciaal dingen maakt zodat je kind het eet, idem. De teleurstelling en frustratie is het grootst wanneer je verwachting het grootst is. Als je speciaal iets voor ze maakt, zodat ze het lekker eten, tevens een uiting van je ouderliefde voor je kind overigens, en je kind wijst dat af (elke dag) met GETVER dan is dat niet leuk. Sterker nog, als het maar vaak genoeg gebeurt heb je vooral zin om je eten huilend op zolder te eten, alleen, in een hoekje, dan dat je naar je kind moet kijken en wat die zegt over jouw eten en wat ‘ie ermee doet. I know. Daar ben ik ook geweest. En het is geen mooie plek. Het is geen fijne plek. Het is geen plek waar je wilt zijn als ouder. Eten kan echt een ding zijn, en dingen met je doen waarvan je van tevoren nooit had gedacht dat het een ding zou kunnen zijn, ooit in je leven. En daar zit je dan.

Mijn kind moet eten = een hopeloos doel

Wat kun je doen? Verander je doel. Dat doel, dat je kind eet aan tafel, is precies de insteek dat alles doet wat je ervaart. Je kunt niet als doel hebben dat je kind eet. Het is iets wat niet eens in jouw controle ligt. Het is niet zo handig om doelen te hebben waar je eigenlijk weinig invloed op hebt. Je kunt als doel hebben om zelf te eten, dat kun je namelijk haalbaar maken. Door te eten. Volledig binnen jouw controle. Je kunt hooguit een streven hebben dat je kind leert alles te eten, een streven. Een soort 18-jaren plan.

Doe geen dingen in de hoop dat ze gaan eten

Wat kan je doel zijn? Een gezellige familiemaaltijd aan tafel. Maak dat je insteek. Ook dat heb je niet volledig in de hand, maar je kunt wel alles doen en geven wat je hebt om dat te bewerkstelligen. Eten is leuk. Eten is gezellig. Praat met elkaar. Toon interesse. Werk aan die communicatieskills van elkaar. Weet wat er in elkaar omgaat. En terwijl je dat doet, eet je zelf je eten. Je hebt geen monitor voor hoeveel je kinderen eten. Serveer het eten, blaas tot het een goede temperatuur heeft en zeg: eet smakelijk. Maak het een familie business. Dat begint al bij boodschappen doen. Leer je kinderen wat alles is. Betrek ze bij de keuzes maken. Laat ze helpen met koken, als ze willen. Leer ze tafel dekken. Leer ze afruimen. Leer ze al het bestek te gebruiken zoals het hoort. Kinderen vinden dat leuk. Groei groenten of kruiden. Laat ze ruiken aan eten. Voelen. Oefen kleuren. Vertel over hoe lekker je het eten vindt. Vertel je favoriete eten van vroeger. Wees mens. Zeg dat je broccoli vroeger ook niet lekker vond. Vertel je kinderen hoe je hebt geoefend om het te leren eten. Zeg dat je eigenlijk teveel hebt opgeschept en niet meer hoeft (ohhh mama eet haar bord niet leeg!!). Je doet deze dingen niet in de hoop dat ze gaan eten. Je doet ze, omdat dat is wat familie zijn is.

Dwing niet

Whatever you do: dwing je kinderen niet om te eten. Het eten ligt daar gewoon. Op bord. Met als functie ze te vullen voor de rest van de avond en nacht. Eet je niet, dan zullen ze minder gevuld zijn. ‘Maar mijn kind gaat dan met lege maag naar bed’. Ja, ik weet het. Die van mij ook. Al jarenlang. Als je zelf wel van slaapt houdt, kun je voor ’t slapen gaan een glas melk of een beker yoghurt geven als tussendoortje. Voor ons is dit al jaren onderdeel van het avondritueel. Dit staat verder los van het avondeten en we hebben eigenlijk nooit een toetje, dus noem het een verlaat toetje. Het voordeel is dat vooral kleine kinderen meestal niet denken ‘oh ik hoef niks te eten want ik krijg nog yoghurt straks’. Kinderen leven in het hier en nu en als ze honger hebben willen ze vaak nu eten, ook 10 min na het avondeten.

Ik ga mijn broccoli proberen! En ik vind het niet lekker!

Goed. Terug naar de titel van dit bericht. Gisteravond waren we aan het eten en mijn dochter kondigt uiterst trots en enthousiast aan: ik ga mijn broccoli proberen!!! En ik vind het niet lekker!!! Met de grootste lach op haar gezicht. En daar werd ik zo vrolijk van. Mijn kritische eter, jaren en jaren vraag je je af of het ooit anders wordt, kondigt met grootst enthousiasme aan dat ze iets gaat eten wat ze niet lekker vindt. Dat is eens iets anders als aan tafel blijven zitten omdat je je bord MOET leegeten. Ik vond het zo bijzonder dat het creëren van een veilige, gezellige en behulpzame, betrouwbare eetcultuur aan tafel zelfs kleine kinderen met blijdschap dingen kan doen proberen uit vrije wil. Wat ik zag bij haar, was vooral veel trots. ‘Ik ga dit eten, ik weet dat ik het niet lekker vind, maar ik ga het weer oefenen, en ik ben er trots op!’.

Kijk eens hoe ik het eet, zo vind ik het lekker

En op elk moment kun je je kinderen helpen en nieuwe dingen leren. Zij had een broccoliroosje op haar vork geprikt en wilde dat gaan eten. Ik zei haar dat ik een broccoli zo eten eigenlijk ook niet zo lekker vond, maar dat er wel manieren zijn om het te eten zodat het lekkerder wordt. Ik vroeg of ze wilde zien hoe ik dat deed. Ik maakte toen op mijn bord een hap met broccoli en aardappelpuree en vertelde dat ik het zo het lekkerst vond. Toen vroegen we nog hoe papa zijn broccoli het liefste eet, en hij deed het met aardappelpuree en een stukje kip. Ze bekeek het eens goed, besloot die van haar in de aardappelpuree te dippen en geloof ik een beetje mayo (dat is niet standaard haha, maar gister toevallig wel) en was blij verrast dat dat een stuk lekker was! Ik vertelde haar toen dat je niet al het eten los van elkaar hoeft te eten. Dat het soms lekker kan zijn, en soms is het juist lekker om te combineren. En dat je daar goed mee kunt oefenen om te ontdekken wat je het lekkerst vindt. Je kunt er niet vanuit gaan dat kinderen dat ‘gewoon begrijpen’ ofzo. Door het uitgebreid uit te leggen, kun je veel meer bereiken dan alleen maar ‘voorleven’ (het gewoon zelf doen en that’s it).


Moeilijke eter? Klik hier en leer in 21 dagen hoe je relaxt aan tafel kunt zitten, zonder stress en frustratie :)


Eigen ontdekking

Kinderen hebben het recht op hun eigen mening, ook als het over eten gaat. Ze mogen leren wat ze lekker vinden en ze mogen oefenen om meer lekker te vinden. Als ze zeggen dat ze hun broccoli niet lekker vinden, helpt het niets door te zeggen dat het gezond is en ze het gewoon moeten eten. Ik heb liever dat het wat langzamer gaat en dat ze oprecht het plezier in eten ziet en het oefenen met nieuwe smaken. Dat het haar eigen ontdekkingsreis is waar wij haar bij kunnen helpen, haar hele jeugd lang. Ze leert er ook nog eens veel meer van :)

Eten omdat het gezond is, is hetzelfde als dat zij iets moeten doen, omdat jij het zegt. Het zegt zo weinig en niemand leert er iets van. En dat is eigenlijk een gemiste kans, elke keer weer.

Ze sloot af met: ‘Mummy. I don’t really like green food. But that’s ok.’ En zo is het precies.

0 reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

Gratis cursus: Gezonder in 10 stappen

Ontvang per e-mail 10 dagen lang een tip om je gezondheid te verbeteren
INSCHRIJVEN!