degezondemama challenge: slow down, take time (deel 3)

Gister gebeurde het. Het was een ietwat hectische dag met teveel autoritjes en te weinig ‘rustige’ tijd. Kinderen reageren daarop en ook al is het soms hoe het is, je kunt het ze ook niet echt kwalijk nemen. We waren eindelijk thuis en ik was net daarvoor mijn geduld verloren (ik zeg het maar gewoon, het is heel normaal om dat soms te hebben, ik ben mens, net als wij allemaal). De kinderen konden eindelijk even spelen en hun energie kwijt. Zij blij, ik blij. Ik stond rustig in de keuken het avondeten te maken, als in, restjes op te warmen. Ik zag ze vanuit de keuken buiten spelen en ik genoot van mijn momentje in stilte in de keuken. 

Dit is het moment!

Ik liep weg om iets te pakken en opeens besefte ik me het. DIT is hét moment. Dit is niet het moment om lekker even bij te komen in de keuken, alleen te zijn en even in rust te zijn. Nee, dit was hét moment om naar buiten te gaan, op de grond te gaan zitten en te kijken naar mijn kinderen, dansend in het gras, rennend door de sproeiers die aanstonden, in onderbroek.

Ja maar, de rijst is bijna klaar. So what. Ja maar, het is 40 graden buiten (California). Ik haat 40 graden. Ik wil niks met deze temperatuur te maken hebben. So what. Dus ik deed wat ik normaal niet zou doen en ik ging naar buiten, ik ging op de grond zitten en keek naar mijn extreem blije, spelende kinderen. Ik heb daar 10 minuten gezeten, wat radslagen met ze gemaakt en toen waren de sproeiers klaar en was de grote lol voorbij. Wat voor ergs was er gebeurd? De rijst was heel erg gaar, maar nog steeds lekker. 40 graden was warm, maar ik overleefde het en de sproeiers koelden me ook wat af 😉 Er was dus niets erg gebeurd.

Slow down, take time

Deze zin spookt de hele tijd door mijn hoofd. Slow down, take time. Vertraag en neem tijd. Een tijdje geleden schreef ik over het bitterzoete seizoen met kleine kindjes. Het kan pittig zijn, het is hard werken. Soms verlang ik naar wanneer ze ouder zijn. En meer kunnen. Zodat ze zichzelf aan kunnen kleden, geen luiers meer nodig hebben, geen inzinking krijgen zonder dat je het echt snapt. Maar tegelijkertijd, ze zijn zo kort zo klein. Aan de andere kant moeten ze voor altijd baby of peuter blijven zodat ik ze kan knuffelen zonder limiet, mijn zoontje nog in mijn armen wil slapen en graag naast me in bed. Dat ze voor altijd van die grappige woorddingetjes zeggen terwijl ze leren praten en hun geniale peuterideeën uitvoeren. Dat tv kijken alleen op ‘mommy’s schoot fijn is.

Het is ook gewoon druk

Ons leven is ook gewoon druk. Het maakt niet uit of je thuisblijfmama bent of behoorlijk wat werkt, ik doe het beiden afwisselend van elkaar, en het is gewoon veel en druk. Altijd. Er is een verschil in druk en te druk, overigens, maar daar ga ik het nu niet over hebben. Er is altijd wel iets te doen. Er is altijd iets op te ruimen, schoon te maken, en er is altijd een verlangen naar me-time. Altijd meer dan ik heb. Of je nu de hele dag met je kinderen bent of dat je ze buiten werktijden ziet, geen van beide opties zorgt er automatisch voor dat je ‘vol’ van je kinderen geniet, bij beiden is het een bewuste keuze en bij beiden is het net zo mogelijk.

Nooit spijt van deze dingen

Je zult later nooit spijt hebben dat je je rijst te gaar hebt gekookt, dat je die ene dag je troep niet hebt opgeruimd en dat je huis een keertje wat minder schoon was. Je zult nooit spijt hebben dat je je Facebook timeline te weinig hebt gelezen of die ene foto niet op Instagram hebt gepost. Je zult geen spijt hebben dat je dat ene artikel en alle 1000 reacties niet gelezen hebt.

Spijt van gemiste kansen

Je kunt wel spijt krijgen van de dingen in het leven die je hebt gemist. Dingen die je niet meer terug kunt draaien. Je zult nooit spijt krijgen dat je te vaak naar je baby hebt gekeken, dat je teveel geknuffeld hebt en dat je teveel gekeken hebt naar hun lieve, blije gezichtjes, of juist verdrietige (ik vind verdrietige gezichtjes zo schattig!!!). Je zult nooit wensen dat je minder quality time met je kinderen hebt doorgebracht en meer op Facebook was.

Dromen

Terwijl het leven verder raast ben ik hier mee bezig. Ik wil geen spijt krijgen van momenten die ik niet gehad heb. Van kansen die ik niet heb gegrepen, in de meest simpele zin van het woord. Natuurlijk mag ik dromen naar andere tijden, maar de grootste verlangen is genieten van het hier en nu. Zoals het leven nu is. Met de leeftijd die ik nu heb, met wat ik nu weet, hoe mijn kinderen nu zijn.

Ik heb echt mijn best gedaan

Straks ben ik ouder en wijzer (of course), en ik hoop dat ik terug kan kijken en denken, ‘ik heb toen echt mijn best gedaan’. Het was niet perfect, en dat zal het nooit zijn, maar ik heb eruit gehaald datgene waarvan ik wist dat het erin zat. Ik heb de keuzes gemaakt waarvan ik wist dat mijn moederhart ze wilde. Meer dan dat kon ik niet doen, maar ik heb het gedaan wat ik kon.

Hoe ziet dat er uit?

Dat is voor iedereen persoonlijk. Ik denk dat we zelf heel goed weten hoe dat eruit ziet. Voor mij betekent het af en toe mijn telefoon echt wegleggen. Maar echt. Voor mij betekent het niet alles willen weten en leren, maar accepteren dat ik niet alles kan weten en leren. Voor mij betekent het dat ik een journal moet blijven bijhouden, zodat ik mijn gedachten kan verwerken op gezette tijden en niet de hele dag afwezig aan het denken en verwerken ben (ik ben een denker). Voor mij betekent het op tijd opstaan, het liefst voor mijn kinderen. Voor mij betekent het voldoende me-time. Voor mij betekent het om momenten op de dag te kiezen en volledig aanwezig te zijn voor mijn kinderen. Voor mij betekent het uit mijn comfort zone te komen en af en toe wat wilds en onverwachts met de kinderen te doen, thuis. Dansen, bijvoorbeeld. Of een duplohuis maken. Voor mij betekent het dat ik soms bewust de tijd neem om mijn kinderen iets te leren, bijvoorbeeld hoe je iets maakt, kleurt, doet. Dat is hoe het voor mij is, maar zoals ik zei, het is echt voor iedereen anders.

degezondemama challenge deze week

  1. Hoe ziet het er voor jou uit? Wat kun jij nu doen in het maken van bewuste keuzes zodat je écht aanwezige momenten met je kinderen doorbrengt? Er is geen goed of fout, of schuld, alleen ruimte voor nieuwe/bewuste keuzes. Waar is jouw ruimte voor nieuwe keuzes?
  2. Neem elke dag 1 of meerdere momenten van 5-10 minuten, of zelfs langer, wat je wilt, waarin je volledig beschikbaar bent voor je kinderen. Neem de tijd om van ze te genieten, naar ze te kijken, een spelletje te spelen, met ze te knuffelen of stoeien. Lees een boek, maak een wandeling zonder telefoon, ga ergens wat met ze drinken. Speel ondertussen ‘ik zie, ik zie wat jij niet ziet’ of wat dan ook. Als het maar zonder afleiding is en volledig daar. Ook een goeie: ga 5-10 minuten naast je kind in bed liggen als ze daarnaar vragen en je normaal geen zin hebt (sorry schat, het is bedtijd, en wine o’clock).
  3. Schrijf op hoe het gaat. Wat je ervan vindt. Wat je opvalt. Welke herinneringen je maakt, die je eigenlijk niet zou maken. De relatie die je bouwt dankzij je bewuste keuze, wat normaal misschien niet zou gebeuren.
  4. Geniet. Op geen enkele manier moet het geforceerd zijn of met een chagrijnig gevoel. Dat zal nergens iets aan toevoegen. Het is geen regel, maar een keuze. Als je niet geniet, bedenk dan iets anders. Dat is ook ok. Er is wel een verschil tussen ongemakkelijk, uit je comfort zone en iets wat echt niet bij je past, maar dat verschil kun je zelf het beste bepalen. We zijn allemaal anders, het is belangrijk dat je jezelf bent en je mag ontdekken waar je wel van geniet 🙂

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *