Waarom ik mijn baby niet laat huilen

Huilende baby’s schijnen tegenwoordig niet meer in ons overvolle schema te passen. Zelfstandig laten slapen en op de klok eten is vaak de norm, ook als het met een (paar) uur huilen gepaard gaat.

Zijn baby’s dom?

Dat vraag ik mezelf soms wel af, met bovenstaande adviezen/raadgevingen. Nee, ik denk het niet. Ik weet zelfs zeker dat een baby zijn of haar eigen behoefte heel goed duidelijk kan maken. Elke baby is uniek gemaakt met vaak de capaciteiten om zelf aan te geven wat ze willen, dit puur om te overleven. Ze zijn dus zeker niet achterlijk, maar heel puur en (on)bewust bezig om letterlijk in leven en veiligheid te blijven.

Laten huilen?

Hier is dat not done. De basis voor een baby is voedselzekerheid en veiligheid. Dat geef je door alert te zijn op wat je baby aangeeft. Dit kan je o.a. achterhalen door de Dunstan babytaal wat ons de eerste dagen echt heeft geholpen. Daarna leer je je baby beter kennen en heb je zo’n kaartje niet meer nodig. Let je met voeden op de klok of vind je dat het hoog tijd is dat je baby gaat slapen, dan ga je voorbij aan waar de baby om vraagt. Ik kan bijvoorbeeld voeden op de klok maar dan heb ik zeker 4 uur per dag een huilend kind. Dus voed ik op verzoek. Ik kan mijn oordoppen in doen en de deur dichttrekken om mijn wil (ga slapen!) op te leggen, gevolg is een overstuur kind.
Een gevolg van laten huilen kan zijn dat het kind vertrouwen verliest in de alertheid van ouders op zijn noden. Het kan zich alleen voelen en niet gehoord. Dit zie je bijvoorbeeld bij kinderen die na 2 á 3 nachten huilen ineens wel doorslapen. Ze rekenen er niet meer op dat de ouder hen komt troosten. Daarbij wijst onderzoek van kinderneuroloog Dr. Bruce Perry uit dat laten huilen schade brengt aan het brein.
Ik ben er van overtuigd dat de meeste ouders hun kinderen met alle mogelijke liefde opvoeden maar soms door de opvoedadviezen het bos niet meer zien. Daardoor kunnen keuzes gemaakt worden (helemaal met gierende hormonen in de eerste tijd na de bevalling) waar je gevoelsmatig niet achter staat of je achteraf bedenkingen bij hebt. Een kind geborgenheid bieden is echt het belangrijkste wat je voor hem/haar kunt doen, dat staat voor mij gelijk aan luisteren naar je kind. Wellicht dat deze informatie je helpt het in de toekomst anders te doen.

Hoe doe ik dit dan?

Mijn gevoel volgen. Ik laat geen adviezen binnen die nadelig kunnen zijn voor onze dochter zoals laten huilen of slapen in een eigen kamertje. Huilen voor een baby staat gelijk aan stress, een kind kan daar nog niet mee omgaan en kan al helemaal niet zichzelf kalmeren. Knuffelen en troosten zorgt dan juist voor ontspanning.
Ik ga bewust niet naar het consultatiebureau. Dit doe ik omdat ik gevoelig ben voor wat anderen vinden/zeggen/willen en ik hierin echt puur ons gezin en ons gevoel wil volgen. Wat bij ons past. Meten doen we niet, wegen doen we af en toe zelf. Vaccinaties geven we niet dus zouden we alleen voor (ongevraagd) advies naar het consultatiebureau gaan. Doordat wij volop vertrouwen in wat onze dochter aangeeft en wij die behoeftes vervullen, hoeven andere adviezen voor mij niet zo. Soms lopen we tegen de lamp, heus, maar dan vinden we ergens wel weer een weg. Onze weg. Niet de weg die regulier of normaal bevonden is. Wij willen graag onze dochter laten opgroeien met bezieling, niet door middel van allerlei “regels” wat wel of niet moet. Dit is geen ode om massaal weg te blijven bij het consultatiebureau, dit is puur onze manier en onze keuze. Keuzes zijn voor iedereen anders en dat mag!

Nooit meer huilen?

Nu moet ik wel een nuance aanbrengen. Soms is onze dochter gewoon verdrietig. Bijvoorbeeld door teveel prikkels van een omadag. Dan is ze heel moe en kan ze de slaap niet vatten. Ik stel niet alles in het werk dat ze maar stil is en niet meer huilt, ze mag ook verdrietig zijn en bij mij of mijn man uithuilen. In veilige armen, in een veilige omgeving. Emoties mogen er zijn. We benoemen haar emoties en ze mag lekker bij ons liggen, bij mij aan de borst sabbelen en we stellen haar gerust. Je merkt vanzelf of het om honger, schone luier of bijvoorbeeld overprikkeling gaat. Vaak helpt dichtbij papa of mama zijn heel goed en wordt ze vanzelf rustig zonder van alles uit de kast te halen om haar stil te krijgen.

Aanpassing

Dit vergt wel een aanpassingsvermogen. Dat vind ik soms best lastig. Onze baby vind bijvoorbeeld in de avond slapen niet leuk, laten we haar dan alleen dan gaat ze huilen. Dus wij liggen hele avonden (soms om de beurt, soms gezellig met z’n 3en) in bed, voor haar, zodat zij zich veilig mag voelen. Ze hoeft ook niet perse te slapen, spelen mag ook totdat ze moe is. Een draagdoek is soms ook een uitkomst maar ze drinkt veel in de avond en de hele tijd doek in, doek uit, vind ik veel gedoe. We kunnen en willen haar in geen geval ons ideale ritme opleggen maar dat is soms wel vermoeiend. Proberen we dat wel dan is het de hele avond strijd en huilen, dus daar beginnen we niet eens aan. Het gevolg is wel dat we allemaal laat slapen. Toch denken we bij alles: het is een fase (oooooh wat hoor je het vaak, maar het is zo!). Een baby volgen = een blije baby.

Mijn schuld!

Maar, ik mag niet moe zijn want het is toch zeker mijn eigen schuld dat ik ons kind geen ritme opleg of niet laat huilen. Dus ik mag niet zeuren. Als ik aangeef moe te zijn heeft iedereen wel een ongevraagd advies voor me. Doodvermoeiend. Ik zeg namelijk niet dat je baby volgen altijd ideaal is en ontzettend energiegevend. Het is ons ideaal onze baby te volgen maar dat vraagt wel wat, qua energie enzo… Ik heb liever dat iemand dan eens praktische hulp aanbied i.p.v. ongevraagd advies te geven 🙂 maar dat terzijde 😉 .

Een mooi artikel wat hierbij past: https://www.lalecheleague.nl/borstvoeding-abc/artikel/141-huilen-en-troosten

Succes papa’s en mama’s!

Gezonde groet,
Marianne

 

22 Comments

  • Wat een tenenkrommend artikel. Je doet nu net of wij de ouders die zogenaamd hun baby niet zouden volgen, het helemaal verkeerd doen en onze baby’s laten huilen. Wordt toch tijd dat je langs dat consultatiebureau gaat, want dan hoor je wat de adviezen werkelijk zijn. Geloof me dat is echt niet nachten of uren laten huilen. Wat zit dit artikel vol met aannames! Ik kan daar werkelijk geen respect voor hebben, omdat ik vind dat je zeer respectloos bent naar de mensen die niet jouw weg volgen. Ondanks dat de stoom me uit mijn oren komt, wil ik het daar graag bij laten. Zou het wel op prijs stellen dat als je een blog schrijft je ook daadwerkelijk weet wat andere ouders doen en waarom.

    • Hey Rianne, wat jammer dat je het zo leest en dat je er zo boos van wordt! Volg jij je baby niet dan? Doe jij het verkeerd? Laat je je baby uren huilen? Dat zijn vragen die alleen jij kan beantwoorden, niemand doet dat voor jou, dit artikel zeker niet. Iedereen heeft een eigen manier van opvoeden en elke manier heeft voor- en nadelen, het betekent niet dat er maar één juiste manier is. Het één sluit het ander niet uit. Als ik zeg dat ik pro-borstvoeding ben, zeg ik dan dat flesvoeding slecht is? Als ik zeg dat ik voor samenslapen ben, zeg ik dan dat een kind in een eigen wieg leggen slecht is? Nee, want het één sluit het ander niet uit. Er zijn genoeg ouders die hun baby laten huilen op extern advies, terwijl dat hun hart breekt en ze het eigenlijk helemaal niet willen en het tegen alles gaat wat ze willen. Marianne beschrijft alleen waarom ze ervoor kiest dit niet te doen. Iedereen maakt hierin een eigen keuze en dat is ok. Marianne’s keuze is ok en jouw keuze, wat die ook is, is ok. Ik weet zeker dat je een gepassioneerd moeder bent die het supergoed doet! <3

    • Hoi Rianne, jammer dat je het zo negatief ziet. Ik geef enkel mijn gevoel en keuzes weer en enkele feiten uit onderzoeken die gedaan zijn (geen aannames). Nergens zet ik neer dat de rest van de wereld verkeerd bezig is, dan lees je het echt door een bepaalde bril als je dat wel zo ziet. Dat jij je zo aangevallen voelt is mi nergens voor nodig. Dit artikel helpt ouders hopelijk hun gevoel te volgen en is bedoeld om een keer een ander advies te laten klinken. Helaas hoor ik genoeg cb adviezen waar ik niet blij van word, anders had ik de keuze om niet te gaan niet gemaakt.

  • Vooral het laatste dat je schrijft is me uit het hart gegrepen: laten mensen elkaar steunen en helpen, vooral moeders, i.p.v. ongevraagde adviezen (die maar al te vaak bedoeld zijn als kritiek).
    Wat betreft huilende baby’s en ons overvolle schema: het valt me op dat baby’s tegenwoordig juist amper meer mogen huilen van hun ouders; bij het eerste kreetje worden ze opgetild tot ze ermee stoppen. Het is voor een baby soms gewoon lekker even te huilen, emoties en indrukken verwerken (net als dat voor volwassenen fijn kan zijn). Ik bedoel uiteraard gedrein en geen paniekerig huilen. Vorige generaties lieten hun baby’s juist langer huilen, omdat het huis nog niet gedweild was bijvoorbeeld.
    Wat ik jou, mezelf en alle moeders met jonge kinderen van harte toewens is genoeg energie voor dit alles en dat het vooral geen schande is ook aan je eigen behoeftes te denken.

  • Wat een fijn artikel! Ik vond het de eerste weken ontzettend moeilijk om mijn eigen gevoel te volgen en samen met ons kindje een eigen ritme te vinden. Zeker na de eerste week in het ziekenhuis te hebben doorgebracht.
    Ik voed (flesvoeding) op vraag en ook haar slaapritme is helemaal op basis van haar behoeftes. Ik ben samen thuis met onze dochter, dus heb de luxe dat ik dit kan doen. Het werkt voor ons en dat is belangrijk. Ik herken dat adviezen en kritieken van buitenaf lastig zijn. Ook wij kiezen er bewust voor om niet naar het consultatiebureau te gaan en dat voelt goed. Alle ouders maken hun eigen keuzes en ik denk dat we elkaar daarin kunnen steunen, niets is goed of fout per definitie volgens mij (nou ja, bijna niets ;).
    Leuk om te lezen hoe jullie de zaken aanpakken.

  • Ok, ik vind dit ook echt tenenkrommend, dit is echt schuldgevoel aanpraten als je het niet op manier X doet.

    Je zegt in reactie op Rianner dat het jouw mening is en feiten uit onderzoeken, en geen aannames.
    Hier is een aanname:”Een gevolg van laten huilen kan zijn dat het kind vertrouwen verliest in de alertheid van ouders op zijn noden. Het kan zich alleen voelen en niet gehoord. Dit zie je bijvoorbeeld bij kinderen die na 2 á 3 nachten huilen ineens wel doorslapen. Ze rekenen er niet meer op dat de ouder hen komt troosten”. Geen link naar een onderzoek, geen onderbouwing van dat het een feit is, maar een aanname, niets meer.

    Een voorbeeld van een onderzoek wat je aanhaalt is die van Dr. Bruce Perry:”Daarbij wijst onderzoek van kinderneuroloog Dr. Bruce Perry uit dat laten huilen schade brengt aan het brein”. Maar misschien moet je ook een link naar dat onderzoek erbij zetten? Of moeten mensen dat maar zelf zien te vinden? Ik zeg niet dat je een thesis moet schrijven, maar als je refereert naar een onderzoek moet je wel echt eenverwijzing ernaar geven, al is het alleen maar de titel van het onderzoek.

    Maar goed, ik vind de volgende uitspraak van Dr. Bruce Perry:”Researchers have found babies whose cries are usually ignored will not develop healthy intellectual and social skills” op http://www.askdrsears.com/topics/health-concerns/fussy-baby/science-says-excessive-crying-could-be-harmful (Mét links naar onderzoeken).
    En let hier op de bewoording: “babies whose cries are USUALLY ignored”. Dit is dus dingen uit de context trekken. Natuurlijk is het niet goed om 90% van je tijd al het huilen van je baby te negeren, maar een uitgeruste moeder/vader kan echt veel beter voor een kind zorgen t.o.v. een moeder/vader die moe, uitgeput en gestressed is.

    “Huilen voor een baby staat gelijk aan stress, een kind kan daar nog niet mee omgaan en kan al helemaal niet zichzelf kalmeren”. Die van jou misschien niet, maar die van ons kan zichzelf de meeste van de tijd prima troosten (een belangrijke vaardigheid lijkt me, niet continue afhankelijk zijn van anderen) en is overdag enorm tevreden en blij.

    “We kunnen en willen haar in geen geval ons ideale ritme opleggen maar dat is soms wel vermoeiend” Je bent het er dus niet mee eens dat regelmaat goed is voor een kind? (mooie aanname hé?) Maar serieus, misschien moet je juist wel een ritme creëren voor je kind zodat het weet waar het aan toe is op welk moment van de dag. Hoeft nog niet eens jouw ideale ritme te zijn, dit kun je aanpassen op de behoeften van je kind, maar structuur zal ervoor zorgen dat je kind uberhaupt minder huilerig zal zijn.

    Ik kan nog wel even doorgaan met dit artikel stuk voor stuk afwerken, maar ik denk dat het punt wel duidelijk is.

    • Ik begrijp dat je onderbouwingen zoekt, dat mag natuurlijk. Om ouders niet teveel af te kraken en te beoordelen op hun manier, heb ik bewust niet bij alles gezegd “dit is onderzocht” of “wetenschappelijk bewezen is dat” enz. Dan wordt het een heel vervelend verhaal waarbij mensen zich echt schuldig kunnen gaan voelen. Mijn weg is puur om mensen een andere kant te laten zien. Verder niets. Dus ervaar je schuldgevoel dan is dat puur je eigen interpretatie. Mocht je serieus geïnteresseerd zijn (ik heb geen interesse in welles-nietes spelletjes of mij verdedigen) dan wil ik je echt blij maken met een paar linkjes en onderbouwingen. Weet alleen niet of je er daadwerkelijk blij van gaat worden. Je reactie is in ieder geval alles behalve opbouwend en dat is jammer, ook van je eigen tijd.

      • Mag ik vragen hoe je dit later voor je ziet? Ik kan me zo voorstellen dat als je kind gewend is dat jij er altijd bent en dat als ze huilt ze alles mag, het later erg snel ´verwend´ kan raken. Want wat doe je als je kind 6 is en niet wil slapen? Dan maar opblijven en knuffelen en als het de volgende dag naar schoon moet, moe in de klas zitten? Begrijp me niet verkeerd, ik hecht zeer veel waarde aan een veilige omgeving bieden en negeren is nooit een goede manier om een kind iets te leren. Maar ik heb het idee dat je met deze methode je kind leert dat haar ritme goed is terwijl we allemaal weten dat ouders juist hun kind ritme moet geven. Ik zou graag horen hoe jij hier over denkt? Daarnaast vind ik de toon van dit artikel niet zo netjes . (Wat ik overigens wel herken, als ik dingen typ klinken ze vaak ongenuaceerder dan ik ze bedoelde) maar ik wilde je er toch graag feedback op geven

        • Ha Denise, thanks voor je feedback! Marianne kijkt naar wat haar baby nodig heeft in haar optiek, de noden van een kind veranderen wanneer ze ouder worden en als ouder stel je je zorg en opvoeding daarop aan, natuurlijk 🙂 Ik ken eigenlijk geen mensen die een 6-jarig kind behandelen zoals een pasgeboren baby 🙂 Ik ben het eerste jaar ook nooit heel extreem met ritme, maar naarmate ze ouder worden leer ik ze andere dingen en krijgen kinderen niet alleen noden, maar ook dingen die ze willen (maar niet per se nodig zijn of handig zijn of gewenst, etc). Elk kind heeft dingen die ze willen en dingen die ze nodig hebben. Bij een baby zijn er vooral ‘needs’ en naarmate ze ouder worden komen daar steeds meer ‘wants’ bij en veranderen sommige dingen van need naar want. In dit artikel wordt alleen geschreven over kleine baby’s 🙂

          • Bedankt voor je antwoord, maar ik denk dat ik mijn vraag niet hoe gesteld heb, wat ik bedoel is dat de meeste ouders vanaf baby aan beginnen met een ritme instellen, bepaalde regels maken etc. Als je dat niet doet vanaf de babytijd wanneer begin je er dan mee, vanaf wanneer vind je dat je kind wel alleen moet slapen/ een vast ritme moet gaan volgen, wel moet slapen omdat jij het zegt ect. Wanneer heeft je kind het vertrouwen in jou en kan je het wel alleen laten? (alleen laten in de zin van slapen, niet zomaar weggaan natuurlijk).Heb je hier onderzoek naar gedaan, of ga je puur kijken wanneer jij vind dat het tijd is?

          • Ik weet eigenlijk niet of ik je goed begrijp, vooral door je laatste vraag. Het is niet een manier van ‘oh, vanaf 2 jaar ga ik een ritme instellen want dan vind ik dat tijd’ of iets dergelijks. Je kind volgen in bepaalde aspecten betekent niet dat er een volledig gebrek is aan ritme. Het betekent alleen dat je het afstemt op het kind en ze niet als een soort wettenboek van te voren bedenkt en ze ook op die manier volgt. Ik denk dat elke moeder dit in meer of mindere mate doet. Een kind opvoeden is een dynamisch proces en uniek voor elk kind. Eerst slaapt een baby tussen elke voeding (dat is ook een ritme, op welke plek een baby ook slaapt, eigen bed, op schoot, draagdoek, net wat je leuk, belangrijk of handig vindt) en dat wordt steeds minder, en zal blijken dat kinderen altijd om bepaalde tijden moe worden. Kijken wanneer deze tijden zijn zorgt alsnog voor een ritme. Hoe je bepaalt waar een kind slaapt is eenzelfde dynamiek tussen ouder en kind. Ik weet niet goed wat ik zou moeten onderzoeken over de vragen die je stelt, maar ik kijk ook niet puur wanneer ik het tijd vind. Ik weet niet of het antwoord geeft op je vraag, dus laat me gerust weten! 😀 xx

  • Ik blijf erbij dat ik in het artikel wel heel erg lees dat jou manier de manier is. Het begint al hier;
    Zelfstandig laten slapen en op de klok eten is vaak de norm, ook als het met een (paar) uur huilen gepaard gaat.

    Dan weet je dus echt niet wat de norm is. Ik ken echt geen moeder in mijn omgeving die zijn kind uren laat huilen of die niet naar een kind toegaat als het overstuur is.

    Ik respecteer je manier van opvoeden. Ik doe het om redenen anders. Om bijv het samen slapen te nemen vraag ik me af tot hoe oud je van plan bent om dat te doen en of je bij een tweede kind een groter bed aan gaat schaffen.

    Over het consultatiebureau wil ik nog wel zeggen dat ik het wel heel erg zwart afgeschilderd vindt. Het is echt niet zo dat alle adviezen vreselijk zijn, want dat is wel de indruk die je wekt. Ik heb absoluut ook weleens adviezen gehad waarvan ik dacht waar slaat het op of dat ga ik echt niet doen. Maar ik heb ook absoluut goede adviezen gehad. Ook daarin bepaal je zelf wat je doet en wat past bij je kind.

    En ik vraag me ook af bij je manier van opvoeden hoe je dat gaat doen als je kind besluit dag en nacht om te draaien en hoe dat dan moet als je kind andermans ritme moet gaan volgen bijv op school of de kinderopvang? voor een kind is het belangrijk dat er een ritme is, zodat hij of zij weet wat er komen gaat.

    Dat je een andere keuze maakt prima, maar zorg er in je artikel voor dat je je eigen keuze toelicht en geen vergelijk maakt met andere keuzes.

    • Hai Rianne, dank voor je reactie!

      Is niet ieders norm zelfs niet anders? Misschien heeft Marianne wel 5 vriendinnen die het zo doen, we don’t know 😉 Ze deelt vanuit zichzelf en haar ervaring. Niet om het ingewikkeld te maken, haha, maar zelfs een norm is alleen maar iemand interpretatie.

      Dingen als samenslapen zijn inderdaad een eigen keuze. Je kunt je kind op elke leeftijd leren om in eigen bed te slapen, en Marianne kiest ervoor dit niet te doen wanneer haar baby nog baby is. Wie weet wanneer ze het wel doet, alleen Marianne weet het! Ik denk dat het erg afhankelijk is van je kind, van jezelf, etc. Zo vindt iedereen z’n eigen weg. Ik denk aan een aantal jaar geleden toen ik las hoe slecht het was voor de ontwikkeling van baby’s als ze niet bij hun ouders in bed slapen. Toevallig had ik een dochter die vanaf geboorte alleen maar in eigen bed wilde slapen en erg onrustig was bij ons in bed of zelfs in onze kamer. Ik wist dus ook dat deze uitspraak totaal niet klopte voor mijn dochter, maar dat betekent niet dat deze in het algemeen niet klopt, voor geen enkel kind! Mijn zoon is precies het tegenovergestelde. Ouderschap is nu eenmaal een heel flexibel ding met heel veel verschillende uitingen 😀 Wat de keuze ook is, iedereen kan zelf bepalen waar ze zich prettig bij voelen. De kans dat een 16-jarige nog bij z’n ouder in bed wil is heel klein 😉 En van elke keuze die je maakt zul je de consequenties onder ogen moeten zien, welke keuze dat ook is. Dat is alleen het ‘probleem’ en de verantwoordelijkheid van de ouder.

      Over het consultatiebureau is een heel goed voorbeeld van eigen interpretatie. Marianne schrijft letterlijk dat ze er niet heen gaat omdat ze gevoelig is voor andere adviezen en ze zich daar niet voor wil openstellen, omdat ze weet dat het haar geen goed zou doen. Nergens zegt ze dat het cb vreselijk is, dus in die zin schrijft ze helemaal niets zwarts over het cb. Dat jij erheen kan gaan en adviezen waar je niets mee kunt naast je neer kan leggen, dat is alleen maar goed en fijn toch? Dan heb jij zo’n grens duidelijk niet nodig. Marianne kent zichzelf goed genoeg door te stellen dat ze die grens wel nodig heeft. Daarmee zegt ze niet dat iedereen dat moet doen, ze houdt het bij zichzelf, waarbij ze zelf opgeleid is op gebied van voeding en deels een medische achtergrond heeft, dus haar keuze is weloverwogen op elk gebied.

      Iedereen kiest wat voor hem of haar werkt. Je hoeft je niet druk te maken over een scenario dat een baby dag en nacht opeens (uit het niets?) omdraait, mocht dat onverhoopt gebeuren dan zal Marianne daar een oplossing voor vinden die bij haar manier van ouderschap past 🙂 Ik acht de kans wel vrij klein dat dat gebeurt haha 😉

      Iedereen maakt eigen keuzes en dat is ok. Je kijkt naar je kind, naar jezelf en naar je situatie. Als je kind naar opvang gaat, kun je andere keuzes maken dan wanneer je thuis bent of je kindje naar opa en oma gaat. Elke situatie is uniek. Dat betekent dus niet dat andere keuzes slechter zijn en dat wanneer iemand een andere keuze maakt, jouw keuze onjuist is. Elke ouder is in staat op de beste keuzes voor hun kinderen te maken en hoe verschillend dat ook kan zijn, ze kunnen stuk voor stuk leiden tot blije, gezonde en tevreden kinderen 🙂

      Liefs!

  • Ik herken veel uit het artikel, in niet alles deel ik dezelfde mening, maar dat geeft niet.
    Bepaalde reacties op het artikel geven mooi weer hoe het tegenwoordig/soms/vaak gaat in de praktijk… Ik weet de woordkeuze niet goed te benoemen want er is altijd wel iemand die zich aangevallen voelt. Ik denk (lees: IK!) dat dit vanuit onzekerheid komt, want als je heel zeker achter je eigen handelen staat dan hoef je daar niet onzeker over te zijn toch?
    Ik lees nergens in het artikel beschuldigingen dat iemand die zijn kindje laat huilen het fout doet, ik lees iemand die ergens voor staat en dat mag, net zoals iemand die het anders doet.
    Toen mijn peuter nog baby was, was bij papa en mama willen zijn nummer 1 wat ie nodig had. Wegleggen was geen optie (mede gecompliceert door reflux), ik heb een echt koesterkindje die zelfs nu (2,5jr) nog het liefst iedere nacht bij ons zou willen slapen (maar inmiddels ook prima tevreden is in z’n eigen bedje en af en toe bij papa en mama 😉 )
    Wat heb ik me een adviezen gehad over hoe ik het anders moest doen, Mw van het consultatiebureau zei al na krap een week dat ik hem moest wegleggen, ik werd daar zo onzeker van want ik wilde dat niet, het ging tegen m’n gevoel in! Maar dat ene, hoogstwaarschijnlijk goedbedoelde, advies spookte wel steeds door m’n hoofd, alsof ik het fout deed… Ja ik was voor het eerst moeder, razend onzeker en trok me alles aan.
    Toen ik het onderwerp bespreekbaar maakte onder mensen kreeg ik naast andere meningen ook zoveel steunende woorden en hoorde ik hoeveel mensen dezelfde ideeën hadden als ik, en toen besloot ik om ons eigen pad en opvoeding te bepalen, dat voelde goed, geen ‘verantwoording’ meer afleggen waarom ik ons kind bij mij in slaap liet vallen.
    En ja hij raakte hier aan gewend (logisch) maar hij was ook zo weer gewend aan een andere aanpak (we blijven nu na het voorlezen nog even bij hem zitten tot hij slaapt) ik zeg niet dat hij het hier meteen mee eens was hoor, maar we konden hem dit alleen veel beter uitleggen.
    Uiteindelijk wil elke ouder het in de meeste gevallen gewoon goed doen! Maar goed is geen kant en klaar begrip, het is mede waar je als ouder zelf achter staat. En dan hoef je je dus niet meer aangevallen te voelen of aanvallend op een ander te reageren, je hoeft enkel te accepteren dat ieder het op zijn eigen manier doet, en misschien kunnen we dan zelfs nog wat van elkaar leren, als moeders onder elkaar, dat is ook leuk toch?

  • Je geeft aan in het artikel dat jullie keuze hebben gemaakt om jullie kindje niet te laten vaccineren. Mag ik vragen hoe je tot die keuze bent gekomen? Welke bronnen heb je geraadpleegd en wat waren je afwegingen? Ik ben momenteel zelf in verwachting en vind vaccinaties een lastig iets. Ik vind het in elk geval de moeite waard om een afgewogen beslissing te nemen i.p.v. het maar te doen omdat het zo hoort.

    • Hoi Rianke, wat fijn dat je hierin wil verdiepen. Ik kan je het boekje “doorgeprikt” aanraden en de facebookgroep vaccin free, daar zal je ontzettend veel antwoorden vinden wanneer je een vraag stelt. Het reikt te ver om hier alle nadelen op een rijtje te zetten, wellicht een nieuwe blog, maar moet even bepalen of dit goed gaat vallen bij publiek. Deze website is enkel bedoeld voor support en niet dat men zich aangevallen voel, dan missen we ons doel, helaas als het over niet-vaccineren gaat ontstaat er soms een nare discussie. Een advies wil ik je wel geven: bij twijfel niet doen. Later vaccineren kan altijd nog mocht je nog niet helemaal verdiept hebben. Je kunt ook naar een homeopaat die homeopatisch kan vaccineren. Google maar eens 😀

  • Hoi Marianne,
    Niet vaccineren zou ik een erg interessant onderwerp vinden. Ik heb mijn kinderen wel gevaccineerd, eigenlijk zonder erover na te denken en heb daar achteraf nogal spijt van. Voor de jongste wil ik het vaccinatieprogramma nu stoppen, want hoe meer ik er over lees, hoe meer ik twijfel aan het belang ervan. informatie is zeer welkom. Ik ben vast niet de enige. Er zullen zeker mensen kwaad worden maar het is ook een hart onder de riem voor een groeiende groep mensen.

  • Interessant artikel. Zelf heb ik geen kinderen, maar ik verzamel vast allerlei informatie en zienswijzen zodat ik een mening kan vormen en bewuste (en misschien iets zekerder) keuzes kan maken als het zo ver is. Ik vind het waardevol om verhalen te horen van mensen die het ‘anders’ doen.
    Uit jouw verhaal en de reacties blijkt maar weer dat opvoeden geen exacte wetenschap is. Iedereen probeert het goed te doen en dat roept (soms) hevige emoties op.
    Dank voor het delen.
    Voor de vragen over vaccinaties: ik vind de informatie die de Nederlandse vereniging kritisch prikken (www.nvkp.nl) biedt prettig.

  • Ik ben het volledig met je eens! Ik snap totaal niet waarom en hoe moeders hun baby’s kunnen laten huilen. Maar god e leven dan ook best in een ik-maatschappij. Jammer hoor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *