Zo worden de laatste weken van je zwangerschap niet loodzwaar!

Zo worden de laatste weken van je zwangerschap niet loodzwaar!
12 maart 2017 sharon

De laatste loodjes wegen het zwaarst!!! Bij ‘laatste loodjes’ denk ik direct aan de laatste weken van zwangerschap, die zwaar, vermoeiend, onhandig en gewoon blegh zijn. Dacht ik. Bij mijn vorige zwangerschappen ervoer ik dat ook zo, en kon ik niet wachten tot mijn baby’s geboren werden. 

Een relaxte zwangerschap

Deze zwangerschap is alles anders. Waar ik bij mijn eerste zwangerschap vooral bezig was met het wegkijken en wegdenken van de tijd (en dan is 9 maanden lang), omdat ik mijn baby wilde. Bij de tweede was het die eerste baby in combinatie van een vrij grote to do lijst afwerking. En deze derde…. het lijkt of het werken aan mezelf, leren genieten van het leven en het leren genieten van het hier en nu, zijn vruchten afwerpt.

Een gigantische buik is niet het meest comfortabele wat ik kan bedenken. Maar dat betekent niet dat die laatste loodjes opeens zwaar zijn. Ik ben relaxed, ik neem mijn tijd om te ontspannen. Ik geniet van het bewegen in mijn buik, in het hier en nu. Ik geniet van mijn andere kinderen, nu ik nog net iets meer tijd voor hen heb. Ik zie uit naar de komst van onze nieuwe dochter, maar het hoeft niet nu per direct. Ze komt, en de tijd zal goed zijn. Ik ben nu 39 weken, dus echt lang gaat het niet meer duren, maar het is allemaal ok.

Zelfs de gedachte dat baby’s soms 2 weken overtijd komen, beangstigd me niet eens. Dat was eerst wel anders, met de andere twee. Ik wilde met 37 weken bevallen, standaard. Maar nu niet. Laat maar komen wanneer ze komt. Twee weken meer of minder, het maakt me echt niet uit.

Olifantendracht

Een aantal weken geleden begon die buik nog groter dan groot te groeien en begon ik in mijn normale huf en puf status te komen. De laatste loodjes zijn tenslotte zwaar, vreselijk, olifantendracht, niks zit mee, alles gaat moeilijk, etc. Of niet dus. Ik besloot te genieten van de dingen zoals ze zijn. Ik besloot me vooral op de mooie dingen te richten.

Ik weet tenslotte dat ik dit kan.

Dat ik ook met een gigantische buik prima die weken doorkom.

Dat het tijdelijk is, dus niet eens de moeite waard om te doen of het eeuwig duurt.

Ik begon me nog meer te verwonderen over mijn lichaam.

Ik bedoel, hoe geniaal is het toch.

Je groeit een baby, nu full term, en je hele lichaam weet wat het moet doen, en je hoeft het zelf niet eens te weten.

Het doet wat het doet en het is geniaal.

Het wonder hoe een baby groeit en hoe het lichaam van een vrouw dat doet.

Dat er gewoon léven in je zit. Een tweede hartslag.

Focus je op het mooie

Die mooie dingen, naast de dingen in het leven die ook mooi zijn als je niet zwanger bent, die zijn er gewoon. En ik merkte, als je je daar op focust, dan is die zwangerschap een stuk lichter. Ook de laatste loodjes. Het is een stuk prettiger, gezelliger, vrolijker en positiever.

Maar het is toch zwaar?

Ja maar, je kunt toch niet ontkennen dat het zwaar is? Eerlijk, hoe vaker je het zegt en uitleeft, hoe zwaarder het wordt. Het is niet per se zwaar, het is anders. Je beweegt anders, leeft anders, doet anders, om je aan te passen in het seizoen waar je in zit. Dat maakt het niet per se zwaar, maar gewoon anders. De meesten rennen geen marathons meer, nemen een stapje terug, krijgen nesteldrang, doen hun ding.

Moet ik dan doen of het zwaardere niet bestaat?

Je hoeft niet te doen of het niet anders is. Focus op het positieve betekent niet dat je moet doen alsof de rest niet bestaat. Je hoeft bijvoorbeeld niet te doen alsof je niet moe bent en alsof je nog even in 1 seconde je sokken en schoenen aantrekt. Je hoeft niet te doen alsof je je 5-jarige nog even makkelijk optilt of dat je wel even het hele huis in een uurtje schoonmaakt.

De valkuil is te denken dat je moet functioneren zoals normaal. Dat je moet doen wat mensen doen die niet (hoog)zwanger zijn. Dat alle ballen, die moeders omhoog moeten houden volgens hunzelf, dat je dat hoogzwanger ook moet kunnen (dat je dat als moeder moet doen is een ander onderwerp 😉 ). Dat als je moe bent, je niet vroeger naar bed gaat. Dat wanneer je behoefte hebt aan een rustige dag, je die niet neemt. Dan wordt het zwaar.

Ik waarschuw mijn man weleens. ‘Als je thuis komt, is er nog niets gebeurd sinds je wegging vanochtend, dan weet je dat’. Dan heb ik helemaal niks gedaan, of meer tijd met mijn kinderen doorgebracht. Ik loop mijn dagelijkse 5 km rondjes niet meer, omdat ik dan kapot thuis kom. En dan ben ik zo moe, dat ik wil slapen. Maar dan begint mijn leven als moeder eigenlijk pas. En gezien mijn kinderen me toch nodig hebben, met eten en dat soort dingen, is het normaal dat er keuzes gemaakt worden. Nu lees ik gewoon een boek en luister ik muziek en ben ik juist ontspannen om de dag te beginnen. De maaltijden worden met de dag makkelijker, maar hey, mijn gezin krijgt wel gewoon te eten. Ik regel dat voor ze (hehe).

En zo ben ik vandaag tijdens een kort tripje op een bankje in de zon blijven zitten, terwijl mijn man onze twee kinderen uit de buik via een kleine wandeltocht meenam naar watervallen. Ik weet dat mijn lichaam één dezer dagen al een topprestatie moet leveren, dus ik heb mezelf de wandeltocht bespaard, waar ik zeker enorm moe en uitgeput van zou zijn geweest. Die dingen kun je gewoon besluiten, heerlijk!

Zwangerschap als seizoen

Zwangerschap is een seizoen in je leven. Het is niet ‘life as usual’. Het is bijzonder, een eer, en anders. Je lichaam is anders en je leven past erop aan, dat is gewoon hoe het is. En bij de één is dat intenser dan bij de ander. Je hoeft niet te vechten tegen deze aanpassingen, maar ga er alsjeblieft in mee. Zodra je gaat vechten, krijg je het zwaar. Het is niet eens goed voor je gezondheid. En eerlijk, je bent ook meer waard dan dat. Dat vechten hoeft dus niet.

En het is ook normaal dat je uitziet naar het volgende seizoen, de geboorte. Dat mag. Je baby in je handen houden. Nu de winter op z’n einde is, hebben we ook allemaal zin in de lente, toch? Dat betekent niet dat we elke winterse dag nog moeten verafschuwen, chagrijnig moeten rondlopen. Dat maakt het alleen maar erger. Je kunt seizoenen niet tegenhouden of versnellen 🙂 En dan na de lente, hopen de meeste mensen op de zomer. En vervolgens zie ik altijd enorm uit naar de herfst. Niet iedereen vindt elk seizoen even leuk, en dat is ok.

Zwangerschap kan je seizoen niet zijn, maar hoe negatiever je erin staat, hoe zwaarder je zwangerschap wordt. Hoe meer je vecht, hoe zwaarder het is.

Komt ‘ie weer hoor: luisteren naar je lichaam! Je bent het tenslotte waard.

Hoe gaat het nu met je?

De vraag die je als (hoog)zwangere veel te horen krijgt. Hoe gaat het nu met je? Trek je het nog? Ik kan nu 100% eerlijk zeggen dat ik het heerlijk vind. Dat ik ervan geniet en zoveel mogelijk dingen probeer te doen waar ik echt zin in heb. Met vrienden afspreken, even wat minder schrijven, en soms opeens weer wel, omdat ik zin heb. Even niks opruimen, en soms juist weer wel. Lekker rustig, ontspannen genieten. En daarnaast heb ik enorm zin om ons meisje te ontmoeten. Ik ben nieuwsgierig wie dat kleine meisje is, die soms denkt uit mijn buik te breken via de voorkant en soms probeert mijn organen te herorganiseren. Ik ben benieuwd hoe ze eruit ziet en ik zie er enorm naar uit om haar te leren kennen. En dat moment komt, op de perfecte tijd 🙂

0 reactie

  1. Sjouke 2 weken geleden

    Mijn eerste kindje is met 31 weken gehaald en ik lag toen al een paar weken in het ziekenhuis. Ik heb dus niet die laatste loodjes meegemaakt, en dat heb ik heel erg gemist. Het voelde als iets dat van mij is afgenomen, ik heb het niet kunnen voltooien. Ik had nog niet eens echt een buik, mensen zagen niet eens dat ik zwanger was.

    Nu 5 jaar later ben ik weer zwanger. Ik ben nu 35 weken en vanaf week 31 kan ik pas volop genieten. Ik geniet van elke dag, voel mij nu echt zwanger en heb het volste vertrouwen. Ik erger mij dan ook aan vrouwen waarbij die laatste weken niet snel genoeg kunnen gaan. Sorry, maar geloof mij, er is niks mooiers dan je kindje tot het einde bij je te kunnen dragen. Weken naast een couveuse zitten wil je echt niet.
    Ik geniet nu van elke dag. Oudste zit op school, ik werk niet en heb veel tijd om te ontspannen en doe dat dan ook. Het huishouden laat ik wat versloffen, maar is ook.niet het belangrijkste. Die laatste paar weken voelen dan ook helemaal niet als loodzwaar, maar als vreugde en een proces van voltooien van een zwangerschap en voorbereiden op een (hopelijk dit keer) natuurlijke bevalling.

  2. Eva 6 dagen geleden

    Wat een herkenbaar en mooi verhaal! Ook zwanger van mijn 3e kindje en voor het eerst (bijna) de 40 weken behaald. Zo mooi om dit nu te lezen, aangezien ik merk dat het nu vooral lichamelijk wel zwaar wordt, terwijl ik mentaal echt nog geniet en mijn kleintje het liefst nog even bij me in m’n buik wil houden 🙂
    Jij ook succes met de ‘laatste loodjes’!

    • Auteur
      sharon 6 dagen geleden

      Ahh leuk!!!! Hier nu ook 40 weken 🙂 Geniet en ik wens je een makkelijke bevalling toe! <3 xx

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

VoedZo Lente Challenge

Schrijf je in en ontvang GRATIS 21 dagmenu's

START 3 APRIL!
MEER INFORMATIE!